อุปมา

เมื่อชายผู้หนึ่งถ่อแพข้ามลำน้ำที่ลึกจนไม้ถ่อหยั่งไม่ถึง เขาจึง บ่นว่าไม้ถ่อนั้นมันสั้นเกินไป ครั้นต่อมาเขาถือไม้ถ่อท่อนนั้นเดินเข้าไปในป่าที่รกทึบ เขาก็บ่น อีกว่าไม้ถ่อนั้นมันช่างยาวเกะกะเสียจริงๆ แท้ที่จริงไม้ถ่อท่อนนั้นก็ยาวเท่าเดิมแต่ความรู้สึกในจิตใจ ของเขาต่างหากที่เปลี่ยนไป

อุปมัย

เมื่อใครกำลังมีความสุข เขามักจะรู้สึกว่าเวลาของความสุข นั้นช่างสั้นเกินไป ครั้นเมื่อเขากำลังมีความทุกข์ ก็จะรู้สึกว่าช่วงเวลาของความ ทุกข์นั้นมันช่างยาวนานเสียจริงๆ แท้ที่จริงแล้วเวลานั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย แต่จิตใจของเขา ต่างหากที่แปรเปลี่ยนไป